Trwanie.

 Ostatni deszcz padał w pierwszej połowie maja. Nie była to ulewa, ale starczyło go na tyle, by roślinki wzeszły. Od tamtego czasu nie spadła nawet kropelka. Podlewam tylko mały ogród, a duży musi sobie radzić sam. Może po niedzieli rozciągniemy węże i tam, a może spadnie deszcz i świat będzie piękniejszy:). Na razie chodzę i podziwiam  wielką niezłomność i optymizm moich roślin, bo trwają.

Maki i piwonie.

Bug, którego chwilowo ( mam nadzieję) nie odwiedzam. 

Zdjęcia męża, a szczupak powędrował sobie z powrotem do wody. Stan wody w Dorohusku wynosi jedynie 50 cm.:(

Z wnukami.

Kwietniowa rzeka

Bug.

 Marzył nam się Bug wielki, jak w 2024,

a jest tylko piękny.

Rzeka pełna, ale rozlewiska niewielkie i tylko tam gdzie brzeg niziutki. Trudno taki rok.

Odmarzamy:)

 Marna to marna, ale odwilż od samego świtu.

Mgła nad zasypanymi polami.

Bug jak zawsze piękny:)

Bez paszportu:)

Muzyka, od której jestem uzależniona.

Była zima. Ziemia i wody zamarzły, świat stał się białą i cichą mogiłą.(Andersen)

Zamarznięty Bug.

I leśny spacer:)

Późna jesień nad Bugiem.

 

Nad Bugiem, na Roztoczu i w ogrodzie.

 Okolice Uchańki.

Zielony wygrywa na Roztoczu:)

Pomiędzy Kraśniczynem a Skierbieszowem.

A na ogród spadł grad. Na szczęście nie jakiś ogromny jak w niektórych stronach gdzie z upraw zostały tylko wspomnienia. Widziałam hektary kukurydzy, z której zostały smutne resztki łodyg z pociętymi na niteczki liśćmi i zniszczone plantacje ziemniaków. Natura jest nieubłagana.

 

Tylko kaczek brakuje:)